Шаңгыр-оол КУУЛАР
Кара-Сал Ак-оолга
Сыгыдыңны радиодан дыңнап ор мен,
Сырыналган ындынныг-ла аялга-дыр.
Сыннар ужу Чыргакыны сактырымга
Сыдым дурту, мыя бо-ла чыткан ышкаш.
Эргим акым, хөөмейиң сала кааптың,
Элдиг-Хемниң ужарының шимээн-даажы,
Эзим-арга ыраажызы уран куштар
Эжиим орта аян тудуп келгензиг-дир.
Узун, хоюг каргырааңга таалап ор мен,
Улуг-Хову, калбак делгем көстүп чыдыр.
Хөрзүн чарган тракторлар шуужупкан
Хомус үнү хостуг шөлээн ужугуп тур.
Ийи хылдыг игилиңниң хөөнүн кииргеш,
Ишчи чонну сорук киирип, ырлап чор сен.
Чыргакыга ынчап чоруй аалдап четкеш,
Сыгытчы сээң холуң тудуп мөгеер мен.
(“Шын”, 1975)